Stałe reguły cenowe zawodzą w obie strony. Ustalenie dolnej i górnej granicy z ruchomym środkiem chroni przed za wczesnym wyprzedaniem i przed pustką przy zbyt ambitnej cenie.
Ceny na święta psują się w dwa symetryczne sposoby: wyprzedane trzy tygodnie wcześniej po cenie, która okazała się dużo za niska, albo wciąż w połowie puste dwa dni przed terminem po cenie, której nikt nie zamierzał płacić. Oba wynikają z ustalenia jednej liczby zbyt wcześnie.
Stała cena to zakład postawiony tygodnie przed tym, jak masz jakiekolwiek informacje. Bardzo wczesne wyprzedanie nie jest triumfem — zwykle znaczy, że rynek zapłaciłby więcej, a ty oddałeś różnicę temu, kto zarezerwował pierwszy. Pustka pod koniec to ten sam błąd w drugą stronę.
Potrzebne informacje przychodzą stopniowo: jak szybko schodzą pierwsze pokoje, co robią obiekty w okolicy, i czy sam termin świąt zachęca do dłuższej podróży.
Nie potrzebujesz systemu revenue management, żeby to robić. Proste porównanie procentu sprzedanych pokoi z czasem, który pozostał, wystarcza do decyzji lepszych niż stała cena.
Plan cenowy jest tylko tak dobry, jak twoja zdolność go realizować. Jeśli zmiana ceny na pięciu kanałach zajmuje dwadzieścia minut ręcznej pracy, nie będziesz robić tych małych, częstych korekt, na których opiera się to podejście — zrobisz jedną wielką zmianę, i za późno.
To jest cichy argument za jednym kalendarzem: nie to, że lepiej wycenia, ale że sprawia, że dobre ustalanie cen jest wystarczająco niedrogie, by naprawdę je stosować.