Vaste tariefregels falen in beide richtingen. Een vloer en plafond instellen met een bewegend midden beschermt tegen te vroeg uitverkocht raken en tegen leegstand bij een te hoge prijs.
Feestdagprijzen gaan op twee symmetrische manieren mis: drie weken te vroeg uitverkocht tegen een tarief dat achteraf veel te laag was, of twee dagen van tevoren nog half leeg tegen een tarief dat niemand ooit zou betalen. Beide komen voort uit het te vroeg vastleggen van één getal.
Een vast tarief is een gok die weken wordt geplaatst voordat u enige informatie heeft. Heel vroeg uitverkocht zijn is geen triomf — het betekent meestal dat de markt meer had willen betalen, en u gaf het verschil weg aan wie als eerste boekte. Laat nog half leeg staan is precies dezelfde fout in de andere richting.
De informatie die u echt nodig heeft, komt geleidelijk binnen: hoe snel de eerste kamers weggaan, wat accommodaties in de buurt doen, en of de feestdag zo valt dat hij een langere reis aanmoedigt.
U hoeft geen revenue-managementsysteem te hebben om dit te doen. Een eenvoudige vergelijking van verkocht percentage tegenover resterende tijd is genoeg om beslissingen te nemen die beter zijn dan een vast tarief.
Een prijsplan is alleen zo goed als uw vermogen om het uit te voeren. Als het wijzigen van een tarief op vijf kanalen twintig minuten handmatig werk kost, zult u die kleine, frequente aanpassingen niet maken waarop deze aanpak afhankelijk is — u maakt één grote wijziging te laat.
Dat is het stille argument voor één kalender: niet dat die beter prijst, maar dat die goed prijzen goedkoop genoeg maakt om het echt te doen.